~...Keng...~

“ความรัก” ของคนเรา ก็มีเท้าเดินเหมือนกัน
เมื่อแรกเริ่ม . . . ความรักก็เดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
เพราะ . . . อยากจะถึงจุดหมายที่หวังไว้

คือ . . . ใครคนหนึ่งที่เรารู้สึกดีๆด้วย
เมื่อสมหวังแล้วความรักก็เดินไปเรื่อยๆ
. . . ไม่ต้องก้าวยาวและเร็ว
. . . เดินไปตามปกติและก้าวต่อไปเรื่อยๆ
. . . ในช่วงนี้ถ้าเดินเร็วไปอาจจะเจอหลุมและสะดุดได้
ก็คงจะต้องเดิน . . . อย่างระมัดระวัง
. . . และก้าวให้ได้จังหวะ . . . ที่เหมาะสม

แต่เมื่อถึงเวลา . . . ที่ความรักผิดหวังหรือจบลง
ความรัก . . . ก็จะเดินช้าลง
บางทีอาจจะช้า . . . ช้าจนเหมือนเราเดินถอยหลัง

เหมือนกับ . . . คนที่หกล้มแล้วขาเจ็บ
จะเดินไม่ถนัดนัก . . . ต้องรอเวลาเพื่อรักษาให้แผลที่เกิดจากการหกล้มหาย
แล้วค่อยก้าวเดินต่อไป . . . อย่างปกติ

ความรักก็มี step ในการก้าวเดินไปอย่างนี้เรื่อยๆ
ช้าบ้าง . . . เร็วบ้าง จนกว่าจะถึงวันหนึ่งที่เราได้เจอคนที่ใช่จริงๆ
วันนั้น . . . ความรักคงเดินต่อไปได้เรื่อยๆ

ถึงจะหกล้มบ้าง ตกหลุมบ้าง
แต่ . . . ก็ยังมีคนที่คอยประคอง คอยเดินไปด้วยกัน
ไม่ใช่หกล้มแล้ว . . . ต้องลุกเดินต่อด้วยตัวเองอีกต่อไป

เมื่อความรัก . . . ก้าวเดิน
เราจึงต้องก้าวตาม . . . อย่างระมัดระวัง
จะหกล้มบ้าง จะสะดุดบ้างก็ต้องพยายามลุกขึ้น
. . . และกลับมาเดินต่อไป ให้ได้ . . .

คนบางคน  รอวันพิเศษ  เพื่อคนพิเศษ

คนบางคน  รอคอยคนพิเศษ  เพื่อที่จะมีวันพิเศษ

คนบางคน  รอคอยให้คืนวันผ่านไป...

โดยไม่แม้แต่จะบอกคนพิเศษว่าเป็นเขา 

..........................................................................

รัก...อาจจะเป็นคำพิเศษ  อย่ารอคอยที่จะใช้ในวันที่พิเศษ

บอกคนพิเศษว่า.. .เพราะเขาทำให้ทุกๆ วันเป็นวันพิเศษ

และวันแห่งความรักไม่ได้มีวันเดียว 

................................................................................

คำว่า  ฉันรักเธอ  อาจใช้เวลาเพียงชั่ววินาทีที่จะบอก

แต่ทำให้เขารู้ว่าคุณรักเขามากแค่ไหน

อาจต้องใช้เวลาทั้งชีวิต...

อย่าหนีปัญหา...
ไม่ว่าเรื่องราวนั้นจะหนักหนาสาหัสเพียงใหน
เพราะถึงแม้ว่าจะหนีไปไกลสักเท่าไหร่...
ปัญหาก็เหมือนเงื่อนปมที่รอคอยให้กลับไปคลี่คลาย...
ปัญหาไม่ใช่วัชพืช ที่ย่อยสลายไปกับผืนดินเมื่อถึงเวลา.....

แต่เปรียบดังก้อนหิน วางอยู่อย่างนั้น...ตั้งอยู่อย่างนั้น...
รอคอยให้เรารวบรวมความกล้า ยกก้อนหินนั้นขึ้นมา...แล้วผลักออกไปจากเส้นทางชีวิต...

หลายคนเข้าใจผิด...
คิดว่าความกลัวเป็นเกราะคุ้มกัน ไม่ให้โดนทำร้าย...ไม่ให้ทำสิ่งที่ผิดพลาด...
แท้จริงแล้วไม่ใช่สติสัมปชัญญะที่สมบูรณ์ต่างหาก
ที่เป็นเครื่องนำทางให้กับความคิด
ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตามจำไว้เถิดว่า...ความกลัว...ไม่ได้ทำให้เข้มแข็งขึ้น...

Do not be afraid of going slowly, be afraid only of standing still.
"อย่ากลัวที่จะก้าวไปช้า ๆ จงกลัวที่จะอยู่นิ่งเฉย"

เ ค ย คิ ด มั๊ ย ? ว่ า อ น า ค ต ข อ ง ตั ว เ อ ง..

จ ะ เ ป็ น อ ย่ า ง ไ ร ...

ไ ม่ รู้ สิ น ะ เ ร า คิ ด ว่ า โ ล ก นี้ ไ ม่ มี อ ะ ไ ร แ น่ น อ น...

ค น เ ร า มี ห ล า ย ด้ า น ... ด้ า น ดำ ด้ า น ข า ว ...

จ ะ ต้ อ ง เ ลื อ ก ว่ า เ ร า จ ะ เ อ า ด้ า น ไ ห น อ อ ก ม า...

ทำ ปั จ จุ บั น ใ ห้ ดี ที่ สุ ด

เ พ ร า ะ อ ดี ต แ ก้ ไ ข อ ะ ไ ร ไ ม่ ไ ด้ อี ก แ ล้ ว ...

อ ย่ า ทิ้ ง หั ว ใ จ ข อ ง คุ ณ ไ ว้ กั บ อ ดี ต...

อ ย่ า คิ ด ว่ า อ ดี ต ไ ม่ มี วั น ห ว น คื น ...

อ ย่ า คิ ด ว่ า ไ ม่ มี พ รุ่ ง นี้...

อ ย่ า ลื ม บ ท เ รี ย น ข อ ง เ มื่ อ ว า น...

ทุ ก ชี วิ ต ยั ง มี ค ว า ม ห วั ง อ ยู่ เ ส ม อ...

จ ง ป ล่ อ ย ใ ห้ ชี วิ ต ดำ เ นิ น ต่ อ ไ ป ...

วั น ห นึ่ ง ถ้ า ชี วิ ต ห ว น คื น ม า สู่ ท า ง ส า ย เ ก่ า ...

ที่ เ ค ย ทำ ใ ห้ คุ ณ มี ค ว า ม สุ ข ...

ร ะ ห ว่ า ง เ ดิ น ท า ง ใ น แ ต่ ล ะ ก้ าว...

จ ง อ ย่ า เ ดิ น เ ลี่ ย ง มั น ไ ป อี ก..

น้ อ ย นั ก ที่ ถ น น ส า ย เ ดิ ม ยั ง ค ง ส ภ า พ เ ดิ ม..

เ พื่ อ ร อ ใ ห้ คุ ณ เ ดิ น ย้ อ น ก ลั บ ม า ...

ล อ ง เ ดิ น ต่ อ ไ ป สิ...

บ า ง ที คุ ณ อ า จ จ ะ เ จ อ จุ ด ห ม า ย...

ที่ คุ ณ ค้ น ห า ม า ต ล อ ด ชี วิ ต....

ใ น เ ส้ น ท า ง ที่ คุ ณ เ ค ย เ ดิ น เ ลี่ ย ง มั น ไ ป ก็ ไ ด้ ... 

มีเกาะแห่งหนึ่งซึ่งรวบรวมความรู้สึกทั้งหมดอาศัยอยู่ด้วยกัน
ทั้งความสุข ความเศร้า ความรู้และอื่นๆ รวมทั้งความรัก
วันหนึ่งมีประกาศไปยังความรู้สึกทั้งหมดว่า เกาะกำลังจะจม
ดังนั้นทั้งหมดจึงเตรียมเรือเพื่อที่จะหนีออกจากเกาะ
ความรักเท่านั้นที่ตัดสินใจอยู่บนเกาะ
ความรักต้องการที่จะอยู่จนกระทั่งวินาทีสุดท้าย
เมื่อเกาะเกือบจะจมแล้วความรักจึงตัดสินใจขอความช่วยเหลือ
ความรวย แล่นเรือผ่าน ความรวยตอบว่า "ไม่ได้หรอกฉันรับเธอไม่ได้
เพราะเรือฉันน่ะ เต็มไปด้วยทองและเงินแล้วมันไม่มีที่ให้คุณ"
ความรักจึงตัดสินใจจะถามความเห็นแก่ตัวซึ่งผ่านมาเหมือนกันด้วย เรือลำงาม
"ความเห็นแก่ตัวช่วยฉันด้วย" "ฉันช่วยคุณไม่ได้หรอก ความรักคุณน่ะเปียก
อาจจะทำให้เรือฉันเปียกด้วย"

ความเศร้าได้พายเรือผ่านมา ความรักก็ได้เอ่ยขอความช่วยเหลืออีก
ความเศร้าตอบว่า "โอ้ความรักฉันกำลังเศร้ามากเลย ฉันต้องการอยู่คนเดียว
ขอโทษนะ"

ความสุขได้ผ่านความรักไปเหมือนกัน
แต่เขาไม่ได้ยินแม้เสียงร้องเรียกขอความช่วยเหลือของความรัก
เพราะมัวแต่กำลังสุข

ทันใดนั้นมีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา " มานี่ความรักฉันจะรับคุณไปเอง"
เสียงนั้นเป็นของคนแก่คนหนึ่ง
ความรักรู้สึกขอบคุณและดีใจเป็นอย่างมากจนลืมถามชื่อว่าใครเป็น
ผู้ใจดีคนนั้น เมื่อพวกเขามาถึงแผ่นดินที่แห้ง คนแก่ก็จากไปตามทางของเขา
ความรักนึกขึ้นมาได้ว่าลืมถามชื่อคนแก่คนนั้นความรักจึงถามความรู้และคนแก่
คนอื่นๆ "ใครเหรอที่เป็นคนช่วยฉัน" ความรู้ตอบว่า "เวลา"
ความรัก "แต่ทำไมเวลาจึงช่วยฉันล่ะ ?"
ความรู้ยิ้มในความรอบรู้ของตัวเอง แล้วตอบความรักว่า
"ก็เพราะว่ามีเพียงเวลาเท่านั้นที่เข้าใจว่าความรักยิ่งใหญ่แค่ ไหนน่ะสิ"