“ความรัก” ของคนเรา ก็มีเท้าเดินเหมือนกัน
เมื่อแรกเริ่ม . . . ความรักก็เดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
เพราะ . . . อยากจะถึงจุดหมายที่หวังไว้

คือ . . . ใครคนหนึ่งที่เรารู้สึกดีๆด้วย
เมื่อสมหวังแล้วความรักก็เดินไปเรื่อยๆ
. . . ไม่ต้องก้าวยาวและเร็ว
. . . เดินไปตามปกติและก้าวต่อไปเรื่อยๆ
. . . ในช่วงนี้ถ้าเดินเร็วไปอาจจะเจอหลุมและสะดุดได้
ก็คงจะต้องเดิน . . . อย่างระมัดระวัง
. . . และก้าวให้ได้จังหวะ . . . ที่เหมาะสม

แต่เมื่อถึงเวลา . . . ที่ความรักผิดหวังหรือจบลง
ความรัก . . . ก็จะเดินช้าลง
บางทีอาจจะช้า . . . ช้าจนเหมือนเราเดินถอยหลัง

เหมือนกับ . . . คนที่หกล้มแล้วขาเจ็บ
จะเดินไม่ถนัดนัก . . . ต้องรอเวลาเพื่อรักษาให้แผลที่เกิดจากการหกล้มหาย
แล้วค่อยก้าวเดินต่อไป . . . อย่างปกติ

ความรักก็มี step ในการก้าวเดินไปอย่างนี้เรื่อยๆ
ช้าบ้าง . . . เร็วบ้าง จนกว่าจะถึงวันหนึ่งที่เราได้เจอคนที่ใช่จริงๆ
วันนั้น . . . ความรักคงเดินต่อไปได้เรื่อยๆ

ถึงจะหกล้มบ้าง ตกหลุมบ้าง
แต่ . . . ก็ยังมีคนที่คอยประคอง คอยเดินไปด้วยกัน
ไม่ใช่หกล้มแล้ว . . . ต้องลุกเดินต่อด้วยตัวเองอีกต่อไป

เมื่อความรัก . . . ก้าวเดิน
เราจึงต้องก้าวตาม . . . อย่างระมัดระวัง
จะหกล้มบ้าง จะสะดุดบ้างก็ต้องพยายามลุกขึ้น
. . . และกลับมาเดินต่อไป ให้ได้ . . .

คนบางคน  รอวันพิเศษ  เพื่อคนพิเศษ

คนบางคน  รอคอยคนพิเศษ  เพื่อที่จะมีวันพิเศษ

คนบางคน  รอคอยให้คืนวันผ่านไป...

โดยไม่แม้แต่จะบอกคนพิเศษว่าเป็นเขา 

..........................................................................

รัก...อาจจะเป็นคำพิเศษ  อย่ารอคอยที่จะใช้ในวันที่พิเศษ

บอกคนพิเศษว่า.. .เพราะเขาทำให้ทุกๆ วันเป็นวันพิเศษ

และวันแห่งความรักไม่ได้มีวันเดียว 

................................................................................

คำว่า  ฉันรักเธอ  อาจใช้เวลาเพียงชั่ววินาทีที่จะบอก

แต่ทำให้เขารู้ว่าคุณรักเขามากแค่ไหน

อาจต้องใช้เวลาทั้งชีวิต...

อย่าหนีปัญหา...
ไม่ว่าเรื่องราวนั้นจะหนักหนาสาหัสเพียงใหน
เพราะถึงแม้ว่าจะหนีไปไกลสักเท่าไหร่...
ปัญหาก็เหมือนเงื่อนปมที่รอคอยให้กลับไปคลี่คลาย...
ปัญหาไม่ใช่วัชพืช ที่ย่อยสลายไปกับผืนดินเมื่อถึงเวลา.....

แต่เปรียบดังก้อนหิน วางอยู่อย่างนั้น...ตั้งอยู่อย่างนั้น...
รอคอยให้เรารวบรวมความกล้า ยกก้อนหินนั้นขึ้นมา...แล้วผลักออกไปจากเส้นทางชีวิต...

หลายคนเข้าใจผิด...
คิดว่าความกลัวเป็นเกราะคุ้มกัน ไม่ให้โดนทำร้าย...ไม่ให้ทำสิ่งที่ผิดพลาด...
แท้จริงแล้วไม่ใช่สติสัมปชัญญะที่สมบูรณ์ต่างหาก
ที่เป็นเครื่องนำทางให้กับความคิด
ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตามจำไว้เถิดว่า...ความกลัว...ไม่ได้ทำให้เข้มแข็งขึ้น...

Do not be afraid of going slowly, be afraid only of standing still.
"อย่ากลัวที่จะก้าวไปช้า ๆ จงกลัวที่จะอยู่นิ่งเฉย"

เ ค ย คิ ด มั๊ ย ? ว่ า อ น า ค ต ข อ ง ตั ว เ อ ง..

จ ะ เ ป็ น อ ย่ า ง ไ ร ...

ไ ม่ รู้ สิ น ะ เ ร า คิ ด ว่ า โ ล ก นี้ ไ ม่ มี อ ะ ไ ร แ น่ น อ น...

ค น เ ร า มี ห ล า ย ด้ า น ... ด้ า น ดำ ด้ า น ข า ว ...

จ ะ ต้ อ ง เ ลื อ ก ว่ า เ ร า จ ะ เ อ า ด้ า น ไ ห น อ อ ก ม า...

ทำ ปั จ จุ บั น ใ ห้ ดี ที่ สุ ด

เ พ ร า ะ อ ดี ต แ ก้ ไ ข อ ะ ไ ร ไ ม่ ไ ด้ อี ก แ ล้ ว ...

อ ย่ า ทิ้ ง หั ว ใ จ ข อ ง คุ ณ ไ ว้ กั บ อ ดี ต...

อ ย่ า คิ ด ว่ า อ ดี ต ไ ม่ มี วั น ห ว น คื น ...

อ ย่ า คิ ด ว่ า ไ ม่ มี พ รุ่ ง นี้...

อ ย่ า ลื ม บ ท เ รี ย น ข อ ง เ มื่ อ ว า น...

ทุ ก ชี วิ ต ยั ง มี ค ว า ม ห วั ง อ ยู่ เ ส ม อ...

จ ง ป ล่ อ ย ใ ห้ ชี วิ ต ดำ เ นิ น ต่ อ ไ ป ...

วั น ห นึ่ ง ถ้ า ชี วิ ต ห ว น คื น ม า สู่ ท า ง ส า ย เ ก่ า ...

ที่ เ ค ย ทำ ใ ห้ คุ ณ มี ค ว า ม สุ ข ...

ร ะ ห ว่ า ง เ ดิ น ท า ง ใ น แ ต่ ล ะ ก้ าว...

จ ง อ ย่ า เ ดิ น เ ลี่ ย ง มั น ไ ป อี ก..

น้ อ ย นั ก ที่ ถ น น ส า ย เ ดิ ม ยั ง ค ง ส ภ า พ เ ดิ ม..

เ พื่ อ ร อ ใ ห้ คุ ณ เ ดิ น ย้ อ น ก ลั บ ม า ...

ล อ ง เ ดิ น ต่ อ ไ ป สิ...

บ า ง ที คุ ณ อ า จ จ ะ เ จ อ จุ ด ห ม า ย...

ที่ คุ ณ ค้ น ห า ม า ต ล อ ด ชี วิ ต....

ใ น เ ส้ น ท า ง ที่ คุ ณ เ ค ย เ ดิ น เ ลี่ ย ง มั น ไ ป ก็ ไ ด้ ... 

มีเกาะแห่งหนึ่งซึ่งรวบรวมความรู้สึกทั้งหมดอาศัยอยู่ด้วยกัน
ทั้งความสุข ความเศร้า ความรู้และอื่นๆ รวมทั้งความรัก
วันหนึ่งมีประกาศไปยังความรู้สึกทั้งหมดว่า เกาะกำลังจะจม
ดังนั้นทั้งหมดจึงเตรียมเรือเพื่อที่จะหนีออกจากเกาะ
ความรักเท่านั้นที่ตัดสินใจอยู่บนเกาะ
ความรักต้องการที่จะอยู่จนกระทั่งวินาทีสุดท้าย
เมื่อเกาะเกือบจะจมแล้วความรักจึงตัดสินใจขอความช่วยเหลือ
ความรวย แล่นเรือผ่าน ความรวยตอบว่า "ไม่ได้หรอกฉันรับเธอไม่ได้
เพราะเรือฉันน่ะ เต็มไปด้วยทองและเงินแล้วมันไม่มีที่ให้คุณ"
ความรักจึงตัดสินใจจะถามความเห็นแก่ตัวซึ่งผ่านมาเหมือนกันด้วย เรือลำงาม
"ความเห็นแก่ตัวช่วยฉันด้วย" "ฉันช่วยคุณไม่ได้หรอก ความรักคุณน่ะเปียก
อาจจะทำให้เรือฉันเปียกด้วย"

ความเศร้าได้พายเรือผ่านมา ความรักก็ได้เอ่ยขอความช่วยเหลืออีก
ความเศร้าตอบว่า "โอ้ความรักฉันกำลังเศร้ามากเลย ฉันต้องการอยู่คนเดียว
ขอโทษนะ"

ความสุขได้ผ่านความรักไปเหมือนกัน
แต่เขาไม่ได้ยินแม้เสียงร้องเรียกขอความช่วยเหลือของความรัก
เพราะมัวแต่กำลังสุข

ทันใดนั้นมีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา " มานี่ความรักฉันจะรับคุณไปเอง"
เสียงนั้นเป็นของคนแก่คนหนึ่ง
ความรักรู้สึกขอบคุณและดีใจเป็นอย่างมากจนลืมถามชื่อว่าใครเป็น
ผู้ใจดีคนนั้น เมื่อพวกเขามาถึงแผ่นดินที่แห้ง คนแก่ก็จากไปตามทางของเขา
ความรักนึกขึ้นมาได้ว่าลืมถามชื่อคนแก่คนนั้นความรักจึงถามความรู้และคนแก่
คนอื่นๆ "ใครเหรอที่เป็นคนช่วยฉัน" ความรู้ตอบว่า "เวลา"
ความรัก "แต่ทำไมเวลาจึงช่วยฉันล่ะ ?"
ความรู้ยิ้มในความรอบรู้ของตัวเอง แล้วตอบความรักว่า
"ก็เพราะว่ามีเพียงเวลาเท่านั้นที่เข้าใจว่าความรักยิ่งใหญ่แค่ ไหนน่ะสิ"

เดือนกุมภาพันธ์...

เดือนนี้เป็นเดือนของคนที่มีความรัก
เป็นเดือนแห่งคู่รัก...
แล้วคนที่ไม่มีความรักละ... จะทำอะไรดีในเดือนนี้

ฉันคนนึงละ ที่ไม่มีความรัก
ความรักเป็นอย่างไร ไม่รู้จักมันมานานมากแล้ว
ความรักเปรียบเสมือนเป็นคนแปลกหน้า
ที่ไม่เคยเจอกันมานานมาก จนแทบจะจำกันไม่ได้แล้ว

นานเหลือเกิน... ที่ความรักเดินจากไป
เดินไปไกล แล้วก็ไม่มีทีท่าว่าจะหันกลับมาหาฉันเลย
ฉันเหงา... แต่ก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไร 

ความรัก... มีขายไหม
มีขายที่ไหน... ใครช่วยบอกที

ตอนนี้เหมือนฉันกำลังตามหาความรัก
แล้วก็เหมือนว่าความรัก... กำลังเล่นซ่อนหากับฉันอยู่ 

ถ้าเหนื่อยกับการตามหา... ก็หยุดเถอะนะหัวใจ
หยุดวิ่งตาม... หยุดไขว่คว้า อยู่นิ่งๆ อยู่กับตัวเอง

เดือนแห่งความรัก...
ไม่ได้มีความหมายอะไรสักเท่าไหร่
เพราะยังไง... คนอย่างฉันก็... เป็นคนที่ไร้ซึ่งความรักอยู่ดี

ตัวคุณ..ในหัวใจของใคร...

คุณเคยรู้ไหม ว่าทำไม
บางทีเราเป็นได้แค่เพื่อนคุยกับใครบางคน
แต่เราเป็นเพื่อนสนิทได้กับใครอีกคน
เราเป็นคนรักได้กับใครบางคน
หรือกระทั่งเป็นศัตรู
บางครั้งอาจจะแย่ถึงขนาดเป็นคนที่อยู่นอกสายตา
เพราะอะไร
เพราะในหัวใจทุกคนมีคุณอยู่ !

 
คุณจะได้รับบทบาท.. ที่แสดงความเป็นตัวคุณในนั้น
บทบาทที่เริ่ม จาก 1 2 3 .......92 93 94....... อนันต์

 
คนที่ไม่รู้จักคุณ ... คุณจะเป็นมนุษย์ล่องหนในใจเขา
สำหรับคนที่รู้จักคุณ คุณจะมีบทบาทที่...
มากมายไม่เท่ากัน
หลากหลายไม่เหมือนกัน
สำคัญไม่เท่ากัน
และคุณค่าที่ไม่เท่ากัน


คุณอาจมีบทบาทเพียงแค่เป็นเพื่อนคุยเรื่องทั่วไป
แต่ก็อาจมีอีกบทบาทที่เป็นเพื่อนคอยปรับทุกข์
หรืออาจเพิ่มเข้าไปด้วยตำแหน่งที่ปรึกษา
หรือคุณอาจเป็นคนที่สวมบทนักโกหก
คนหลอกลวง
หรือต่างๆๆ ในใจเขา
แต่แน่ๆก็คือยิ่งคุณมีบทบาทมาก ...... คุณก็จะยิ่งมีอิทธิพลต่อเขามาก


แต่ มีทางบวก ทางลบก็ย่อมมี
ฉะนั้น บทบาทที่ขัดกันในตัวคุณจึงมักจะเป็น......
จุดเด่น
จุดที่น่าสนใจ
จุดดึงดูด
ให้กับคนๆนั้น


แต่ที่แย่ที่สุดคือ....
เราไม่มีทางรู้ว่า
เรามีบทบาทอะไรบ้าง ในใจใครคนนั้น
บางทีที่เราดูแลเอาใจใส่ใครสักคน
เราน่าจะมีบทบาทคนใกล้ชิดที่หวังดีในใจเขา
แต่เราก็อาจจะได้รับบทบาทของพวกตื้อน่ารำคาญในใจเขาก็ได้


ถึงได้แปลว่ายิ่งเราสนิทกับเขามาก.....เราก็จะมีบทบาทมีตัวตนในใจเขามากขึ้น
เมื่อเรามีตัวตนมากขึ้นเรื่อยๆความสำคัญก็จะเพิ่มขึ้น
ดูเผินๆก็น่าจะแปลว่าอย่างนั้น.......แต่


บทบาทที่สำคัญเกินไป บางทีก็ทรมานที่จะยอมรับมัน
บางทีเราอาจจะสวมบทเป็นเพื่อนที่ดีที่สุด
แต่ถ้าใจของเรามีเขาสวมบทเป็นคนที่เรารัก
คนที่เรารัก กับ เพื่อนที่ดีที่สุด
แต่ถ้าเราพยายามจะเปลี่ยนบทบาทของเราในใจเขา
บางทีบท เพื่อนที่ดีที่สุด ก็อาจจะกลายเป็น บท...
เพื่อนที่ถูกตั้งใจลืม.....


บทบาทของเราในใจใครๆนั้น เป็นสิ่งที่เราควบคุมไม่ได้
แต่การกระทำของเราที่สร้างบทบาทนั้น....
เราสามารถควบคุมได้


แต่ก็ไม่ได้แปลว่าสิ่งที่เราแสดงออกไปนั้น......
จะได้รับการตอบกลับด้วยบทบาทที่คาดไว้


ดังนั้น
ดูคน
ดูนิสัยใจคอ
อ่านความเป็นไปให้ดี


แล้วคุณจะรู้ว่า.....
การจะทำอะไรให้ได้ผล.......
ต้องมากกว่าแค่ทำ
เพราะบางอย่างทำด้วยใจ
ยังไงๆ ก็ไม่มีทางพอ
แต่ถ้าไม่ใช้ใจทำเลยนั้น
ก็เรียกได้ว่า..คุณยังไม่ได้ทำ

ในวันแรกที่พระเจ้าสร้างโลก พระเจ้าได้สร้างวัวขึ้นคู่หนึ่ง และบอกกับวัวว่า 
 
          "วันนี้เราได้สร้างเจ้าขึ้นในฐานะของวัว เพื่อทำงานหนักกลางทุ่งนา ท่ามกลางแสงแดดจ้าทั้งวัน แล้วเราจะให้เจ้ามีชีวิตยืนยาว 50 ปี" 
 
          วัวย้อนกลับว่า "ชีวิตที่ยากลำบากเช่นนี้ จะให้มีอายุยาวถึง 50ปี น่ะหรือ? ฮึ! เมินเสียเถอะ ขอแค่มีอายุเพียง 20 ปี ก็พอแล้วล่ะ เอาคืนไปเลย 30 ปี ถ้าได้ก็โอเค" 
 
          และพระเจ้าตอบตกลง 
  
          วันต่อมาพระเจ้าสร้างสุนัขขึ้น และบอกกับมันว่า "เราสร้างเจ้าขึ้นในฐานะของสุนัข หน้าที่ของเจ้าคือ นั่งอยู่ที่ประตูบ้านและเห่าเมื่อมีคนเข้ามา แล้วเราจะให้เจ้ามีอายุยืนถึง 20 ปี" 
 
          สุนัขได้ฟังก็พูดขึ้นว่า "นั่งเฝ้าหน้าประตูบ้าน 20 ปี! ช่างเป็นชีวิตที่น่าเบื่ออะไรเช่นนี้ ขอคืนชีวิต 10 ปี ก็แล้วกัน"

          พระเจ้าตอบตกลง 
  
          วันต่อมาพระเจ้าสร้างลิงขึ้น และบอกกับลิงว่า "เราสร้างเจ้าขึ้นในฐานะของลิง หน้าที่ของเจ้าคือ สร้างความสนุกสนาน และใช้เล่ห์เหลี่ยมของลิงหลอกล่อคนให้หัวเราะ แล้วเราจะให้เจ้ามีอายุยืน 20 ปี"

          ลิงได้ฟังจึงตอบว่า "อะไรนะ..ทำให้คนหัวเราะ ทำหน้าลิงและเล่ห์กลต่างๆ ตั้ง 20 ปี น่ะเหรอ? ไม่เอาด้วยหรอก ขอคืนชีวิตไป 10 ปี เหลือแค่10 ปี ก็แล้วกัน"  
          

           พระเจ้าตอบตกลง 
  
          วันต่อมาพระเจ้าสร้างมนุษย์ขึ้น และบอกว่า "เราสร้างเจ้าขึ้นในฐานะที่เป็นมนุษย์ หน้าที่ของเจ้าคือ กิน นอน เที่ยว เล่นสนุกสนาน โดยไม่ต้องทำงานใดๆ เราจะให้เจ้ามีชีวิต 20ปี  

          มนุษย์ได้ฟังก็ต่อรองว่า "ชีวิตที่สบายเช่นนี้ แล้วท่านจะให้เรามีชีวิตแค่ 20 ปี น่ะเหรอ เอาอย่างนี้ดีกว่าเราขอชีวิตที่วัวคืนชีวิตให้ท่าน 30 ปี สุนัข 10 ปี และลิง 10 ปี มาเป็นของเรา เพื่อให้เรามีอายุยืนถึง 70 ปี ตกลงไหม?" 
 
          พระเจ้าตอบตกลง 
  
          นั่นเป็นเหตุผลว่า... 

           ทำไมชีวิตของเราในช่วง 20 ปีแรก จึงเต็มไปด้วยความสนุกสนาน กิน นอน เล่น และไม่ต้องทำอะไรมากมาย  
           30 ปีต่อมา ต้องทำงานหนักทั้งวัน เพื่อสร้างครอบครัว  
           10 ปีต่อมา เกษียณอยู่ที่บ้าน เฝ้าหน้าบ้าน และตะคอกคนที่ผ่านไปมา  
           10 ปีต่อมา เป็นปู่/ย่า ตา/ยาย ที่ต้องทำหน้าลิง และเล่ห์กลต่างๆ เพื่อหลอกล่อหลาน!
 
          อ่านจบแล้วก็ตั้งหน้าตั้งตาเป็นวัวกันต่อไปนะพี่น้อง อย่าอู้!!!

"แก้วที่ไม่เคยพอ" จากหนังสือเข็มทิศชีวิต โดย ฐิตินาถ ณ พัทลุง
 แนะนำเป็นหนังสือสามัญประจำบ้าน

เรามักถูกสอนให้มองด้านดีว่า แก้วน้ำที่มีน้ำอยู่ครึ่งแก้วนั้น มีน้ำเหลือตั้งครึ่งแก้ว มากกว่าที่จะมองว่าน้ำหายไปครึ่งแก้ว แต่จะมองด้านไหนก็ตาม ก็ทำให้เราคิดว่าแก้วยังขาด พร่อง ยังต้องการน้ำมาเติมให้เต็ม

ตลอดชีวิตที่ผ่านมา เราจะรู้สึกว่า เรายังมีไม่พอ ต้องมีนั่น มีนี่เสียก่อน แล้วเราจะอิ่มจะเต็ม สิ่งหนึ่งที่เราไม่เคยถูกสอนก็คือ ไม่ว่าเราจะพัฒนาความสามารถในการหาเงิน หาของ หาความรักให้ได้มากสักเท่าไหร่ก็ตาม น้ำในแก้วไม่มีวันเต็ม เพราะความอยากในใจเราไม่เคยหยุด แก้วของเราก็จะโตขึ้นไปเรื่อยๆ ไม่เคยพอ

เคล็ดลับของความสุขก็คือ เราสามารถที่จะพยายามอย่างเต็มที่ในการที่จะหาเงิน หาความรัก เหมือนหาน้ำมาใส่แก้ว แต่สิ่งที่สำคัญกว่าก็คือ เราต้องเรียนรู้ที่จะปรับขนาดของแก้วให้พอดีกับน้ำ ให้ใจเราสามารถที่จะมีความสุขสงบพอใจกับขณะนี้ เดี๋ยวนี้ โดยไม่ต้องรออนาคต

ถ้าเรามีน้ำอยู่ครึ่งแก้ว แต่เราสามารถลดขนาดของแก้วน้ำลงจนเหลือเพียง 1 ใน 4  น้ำที่มีครึ่งแก้ว ก็จะล้นมีเกินอยู่อีกเท่าตัว มีเกินพอสำหรับเรา และพอที่จะแบ่งให้คนอื่น เมื่อเราเต็ม เราก็ไม่ต้องไปวิ่งหาน้ำมาเติมอีก

 อ่านจบแล้ว อย่าลืมถามตัวเองด้วยว่า สิ่งที่เราดิ้นรนไขว่คว้า อยากได้ อยากมี อยากเป็น ...
 ที่แท้แล้ว เรามีไม่พอ หรือ เราไม่เคยพอ?

เจ็บปวด คนแล้วคนเล่า จากคืนวันที่โหดร้ายจนฉันได้เจอกับเธอ
ที่ฉุดฉันขึ้นมาจากความเหงา และเธอก็เป็นคนที่ทำให้ฉันคิดว่า
ฉันจะได้ปิดฉากความเจ็บช้ำ จากชีวิตที่มีแต่แผล
เพราะมีเธอมารัก มาแคร์ โลกทั้งใบก็สดใส

หากแต่ช่วงเวลาแห่งความสุข มักจะอยู่กับเราไม่นาน
มันเป็นเหมือนชะตากรรมที่จะต้องแบกรับมันเอาไว้ ต้องตระหนักอยู่เสมอว่า
เราจะมีความสุขอยู่ได้ไม่นาน แค่ช่วงเวลาหนึ่งมันก็จะต้องจากไป
หากแต่การจากไปนั้น เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเสมอ ประหนึ่งเหมือนมันไม่เคยจากไปไหน
การถูกทอดทิ้ง เหมือนสิ่งของ เป็นสิ่งๆ หนึ่งที่ครั้งหนึ่งมันเคยมีค่า
แต่เมื่อวันเวลาผ่านไป มันกลับกลายเป็นสิ่งซึ่งไม่เป็นที่ต้องการ
เธอก็ทิ้งฉันอย่างไม่แยแส

เวลาที่ผ่านมาฉันรู้สึกเหมือนกับฉันเป็นของเล่นชิ้นนึง ที่เด็กคนนึงเพิ่งซื้อมา
เริ่มแรกเธอก็ใส่ใจฉัน เล่นกับฉัน ทะนุถนอมฉัน เหมือนเด็กที่เห่อของเล่นใหม่
แต่พอเวลาผ่านไป เธอไปเจอของเล่นชิ้นนึงที่เธอเคยเห่อมาก่อนฉัน
ทีเธอให้ความสำคัญกับมันมาตลอด.....
เพียงแต่ว่ามันหายไปจากสายตาเธออยู่ช่วงระยะเวลาหนึ่ง
 
ต่อเมื่อเธอได้ค้นเจอสิ่งที่คุ้นเคย ฉันซึ่งเป็นของเล่นชิ้นใหม่
ไม่ได้มีคุณค่าต่อเธอเที่ยบเท่ากับของเล่นชิ้นนั้น
ฉันก็ถูกปล่อยให้กองอยู่บนพื้นห้องที่ปิดไฟ และเย็นเงียบเหงา
เธอไม่เคยคิดว่า ฉันจะรู้สึกเช่นไร กับการที่จะต้องถูกทอดทิ้ง
ก็ใช่สินะ ฉันก็แค่ของเล่น ไม่ได้มีชีวิต ไม่ได้มีจิตใจ ไม่รู้สึกเจ็บปวดอะไร

เธอไม่แม้จะกระทั่งเก็บฉันเข้ากล่อง ยัดเข้าไปในตู้เก็บของ
ถ้าเป็นเช่นนั้น อย่างน้อยฉันก็ดีใจว่า ครั้งนึงที่เธอรักฉัน ใส่ใจทะนุถนอมฉัน
ต่อเมื่อเธอไม่คิดที่จะเล่นกับฉัน เธอก็ยังเก็บรักษาฉันไว้อย่างดี 
แต่อนิจา เธอไม่คิดแม้จะกระทั่งหากล่องที่เคยบรรจุฉันไว้เสียด้วยซ้ำ

แต่ในมุมห้องที่เงียบเชียบ มืดมิด และเย็นยะเยือกนี้ ฉันก็ยังหวังว่าจะมีซักครั้ง
ที่เธอจะกลับมา หยิบฉันขึ้นมาปัดฝุ่น ทำความสะอาดฉัน และเล่นกับฉันอีกครั้ง
หรือแม้กับแค่ หยิบฉันเก็บใส่กล่องสักนิดก็ยังดี. . .

ดูแลผมด้วยวิธีง่ายๆ จากธรรมชาติ
หนุ่มๆสาวๆที่รักเส้นผม อยากให้มีผมสลวย สวยเก๋ ไม่ยาก ไม่ยาก
เคล็ดลับดีๆอย่างการใช้วิธีจากธรรมชาติ ด้วยการหาวัตถุดิบง่ายๆ
ในการบำรุงเส้นผม รู้ไหมว่า. . .มะนาวจัดเป็นวัตถุชั้นดีทีเดียว
เพราะมะนาว จะช่วยดูแลสุขภาพเส้นผมและหนังศรีษะให้นุ่ม สวย
โดยเฉพาะ ผู้ที่มีปัญหาเรื่องรังแคที่ทำให้ความมั่นใจลดน้อยลงได้
คนส่วนใหญ่มักคิดว่าหนังศรีษะแห้งเท่านั้นถึงจะก่อให้เกิดรังแคได้
ซึ่งคนผมมันก็สามารถเกิดรังแคได้เช่นกัน เพราะหนังศรีษะมัน รังแค
จะเกาะติด และก่อให้เกิดอาการคันและระคายเคือง ยิ่งปล่อยทิ้งไว้
อาจทำให้หนังศรีษะอุดตันเป็นสิวได้ด้วย ไม่ต้องกังวลใจปเรื่องนี้มี
วิธีแก้..

เริ่มจากให้ทดสอบหนังศรีษะและเส้นผมก่อนว่ามีสภาพผมเช่นไร ด้วย
การใช้ปลายนิ้วลูบหนังศรีษะหลังจากที่สระผมแล้วประมาณครึ่งชั่วโมง
หากรู้สึกว่ามันที่นิ้วแสดงว่าเส้นผมและหนังศรัษะเป็นประเภทมัน ซึ่ง
ต้องใช้ผลิตภัณฑ์ทำความสะอาดที่มีคุณสมบัติในการคืนความสมดุล
ให้สุขภาพเส้นผมและหนังศรีษะได้

ส่วนมะนาวนั้นสามารถนำมันใช้ทำสปาเส้นผมได้ด้วย เพราะมะนาวมี
กรดเป้นธรรมชาติช่วยชำระล้างเซลล์ที่ตายแล้วให้หลุดออกอย่าง
อ่อนโยน ซึ่งน้ำมันจากมะนาวยังมีสมบัติต่อต้านแบคทีเรียสามารถทำ
ความสะอาด และคืนสมดุลให้กับหนังศรีษะและเส้นผม ซึ่งช่วยลดความ
มันได้ดีอีกด้วย

โดยมีขั้นตอนการบำรุงเพียงนำน้ำมะนาว 8 ช้อนโต๊ะ ผสมกับน้ำบริสุทธิ์
ครึ่งถ้วย คนน้ำมะนาวและน้ำเข้าด้วยกัน แล้วนวดลงบนหนังศีรษะและ
เส้นผมด้วยปลายนิ้วอย่างแผ่วเบา เพื่อช่วยระบบหมุนเวียนของโลหิต
และระบบประสาท พร้อมหมักทิ้งสัก 2-3 ชั่วโมงจึงล้างออก จะช่วย
ล้างรังแคเหนียวๆที่ติดอยู่บนหนังศรีษะ และช่วยทำให้เส้นผมนุ่มสลวย
เป็นเงางาม

เพียงวิธีง่ายๆนี้ คนรักเส้นผมก็จะมีผมที่สวย และไม่กังวลกับรังแคอีกต่อไป

….อยู่ได้โดยไม่มีเธอ….

เมื่อเธอ... เดินจากไป
เธอทิ้งอะไรไว้ให้ฉันบ้าง
ความทรงจำที่ดี หรือฉันคนนี้ที่อ้างว้าง
ช่วยบอกให้กระจ่างได้ไหมเธอ

เมื่อเธอ... คิดจะกลับมา
ฉันตีราคาการรอคอยจะได้ไหม
ความสุขทั้งหมด ลบ ความเจ็บช้ำที่มากมาย
ระหว่างเรา จะเหลืออะไรให้จดจำ

เมื่อเรา... จะกลับมาเป็นเรา
ฉันคิดดูคร่าวๆ คงไม่ไหว
และเธอ... ก็กลับมาช้าเกินไป
ฉันเป็นคนใหม่ไปแล้วนะเธอ

ฉัน กับ เธอ และเรื่องของเรา
ก็แค่เรื่องเก่า ไร้ซึ่งความหมาย
วันนี้ ฉันคงไม่จดจำอะไรมากมาย
ขอยืนอยู่แบบสบายๆ ด้วยตัวของฉันเอง